1خلاصه هدف. این مطالعه با هدف مقایسه دو مد تطبیق کمکی و متناوب اجباری همزمان با حمایت فشاری بر برآیند جداسازی بیماران از تهویه مکانیکی پس از جراحی بای¬پس عروق کرونری انجام شد. زمینه. نوع مد مورد استفاده برای حمایت تنفسی بیماران پس از جراحی بای¬پس عروق کرونر از اهمیت زیادی برخوردار است. مد تهویه مورد استفاده علاوه بر جلوگیری از فشار بر برش استرنوتومی بیمار باید امکان جداسازی سریع وی از دستگاه را نیز فراهم کند تا از عوارض ناشی از تهویه طولانی¬مدت جلوگیری شود. روش کار. در این مطالعه نیمه¬تجربی، 26 بیمار با مد تطبیق کمکی به عنوان گروه آزمون و 26 بیمار با مد متناوب اجباری همزمان با حمایت فشاری به عنوان گروه کنترل پس از جراحی بای¬پس عروق کرونری در مرکز آموزشی تحقیقاتی درمانی قلب¬وعروق شهید رجایی تهران تحت تهویه مکانیکی قرار گرفتند. زمان تهویه مکانیکی و زمان خارج کردن لوله تراشه، متغیرهای همودینامیک و گازهای خون شریانی بین دو گروه مقایسه شدند. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی بررسی شدند. یافته¬ها. از 52 بیمار مورد بررسی، 36 نفر (69/2 درصد) مرد و 16 نفر (30/8 درصد) زن بودند. میانگین زمان خارج کردن لوله تراشه در گروه تحت تهویه با مد تطبیق کمکی، 89/42 دقیقه با انحراف معیار 33/83 و در گروه مد متناوب اجباری همزمان با حمایت فشاری، 101/53 دقیقه با انحراف معیار 44/91 بود و تفاوت آماری معنی داری بین دو گروه یافت نشد. میانگین مدت تهویه مکانیکی بیماران در گروه تهویه با مد تطبیق کمکی، 483/84 دقیقه با انحراف معیار 158/153 و در گروه مد متناوب اجباری همزمان با حمایت فشاری، 541/92 دقیقه با انحراف معیار 257/81 بود و تفاوت آماری معنی داری بین دو گروه یافت نشد. نتیجه گیری. استفاده از مد تطبیق کمکی برای تهویه مکانیکی پس از جراحی بای¬پس عروق کرونری تاثیری در کاهش طول مدت تهویه مکانیکی و زمان خارج کردن لوله تراشه در مقایسه با مد متناوب اجباری همزمان با حمایت فشاری نداشت. لذا استفاده از مد تطبیق کمکی برای حمایت تنفسی بیماران تحت عمل جراحی بای¬پس عروق کرونر باید با توجه به شرایط بیمار و تخصص پرستاران در نظر گرفته شود.

مقدمه: بهداشت دهان یکی از مراقبت های ضروری در بیماران بستری در بخش های ویژه است. بهداشت دهان نامناسب منجر به عوارض ناخوشایند دهانی در بیماران می شود که می تواند سایر ارگان ها مانند ریه را نیز درگیر نماید.هدف: این مطالعه به منظور بررسی ارتباط ضایعات دهانی و پنومونی زودرس وابسته به تهویه مکانیکی طراحی شد.مواد و روش ها: پژوهش حاضر یک مطالعه مقطعی از نوع توصیفی – تحلیلی بود که در سال 1392 انجام شد. در این مطالعه 74 بیمار مورد بررسی قرار گرفتند. ابزارهای مورد استفاده شامل اطلاعات جمعیت شناختی، مقیاس Beck و CPIS بود. میزان ابتلا به ضایعات دهانی و پنومونی در روزهای سوم و چهارم بستری بودن بیماران و نیز ارتباط این دو متغیر با استفاده از آمار توصیفی و آزمون مک نمار مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته ها: نتایج نشان داد در روز سوم %79.7 و در روز چهارم %90.54 از بیماران به ضایعات دهانی مبتلا شدند. میزان ابتلا به پنومونی نیز در روز سوم %5.4 و در روز چهارم %27.02 گزارش شد. بین ضایعات دهانی و ابتلا به پنومونی با آزمون مک-نمار در روز سوم با p<0.001 و در روز چهارم با P<0.001 ارتباط آماری معنادار نشان داده شد.بحث و نتیجه گیری: توصیه می شود، پرستاران برای پیشگیری از پنومونی به بهداشت دهان بیماران تحت تهویه مکانیکی بیشتر توجه کنند، زیرا ابتلا به پنومونی، وابستگی بیشتر بیمار به دستگاه تهویه مکانیکی و افزایش طول مدت بستری را در پی خواهد داشت.

سابقه و هدف: با توجه به اهمیت جدا کردن به موقع بیماران تحت تهویه مکانیکی از ونتیلاتور روشهای PSV, T-Piece, SIMV جهت پروسه جداسازی (weaning) در اولین فرصت مناسب که همراه با انتوباسیون مجدد بیمار نباشد مورد توجه قرار گرفت. این تحقیق بر روی بیماران بستری در بخش مراقبتهای ویژه بیمارستانهای امام حسین، طالقانی و لقمان تهران بین سالهای 1381-1379 صورت گرفت.مواد و روشها: پژوهش به صورت تجربی، تصادفی و مولتی سنتز روی 89 بیمار تحت تهویه مکانیکی صورت گرفت. ابتدا 75 بیمار که ضوابط وینینگ را پیدا نمودند به صورت تصادفی به سه گروه 25 تایی تقسیم و به کمک روشهای SIMV و T- Piece و PSV از دستگاه تهویه مصنوعی جدا گردیدند. 14 بیمار دیگر هم که در زمان مطالعه خارج از برنامه ریزی درمانی خود را اکستیوب کرده بودند در گروه چهارم (selfextubation) قرار گرفتند. کلیه بیماران تحت رژیم تغذیه ای یکسان قرار داشتند و پراکندگی بیماریهای همراه COPD، ایسکمیک قلبی، پر فشاری خون، بین گروهها مورد توجه قرار گرفت. انتوباسیون مجدد (Reintubation) به صورت لزوم انجام انتوباسیون مجدد و از سر گیری تهویه مکانیکی تا 72 ساعت پس از انجام اکستوباسیون و out come با مرخص شدن یا فوت در بخش ICU در نظر گرفته شد.  بعد از جمع آوری یافته ها با کمک نرم افزار SPSS و با آزمون آماری ANOVA مورد قضاوت قرار گرفت.یافته ها: PSV کمترین میزان موارد انتوباسیون مجدد را در مقایسه با دو روش دیگر دارد (P=0.008) و هرچه طول مدت تهویه مکانیکی کمتر باشد میزان فراوانی انتوباسیون مجدد کاهش می یابد (P<0.0001). وقوع انتوباسیون مجدد باعث افزایش طول مدت بستری و افزایش مرگ و میر در ICU می شود (p<0.0001) ولی روشهای متفاوت وینینگ بطور مستقل تاثیری روی out come بیماران ندارد.نتیجه گیری و توصیه ها: تنظیم پروتکلی واحد جهت انجام شروع به موقع پروسه وینینگ بیماران تحت تهویه مکانیکی در بخشهای ICU و استفاده از متد PSV به عنوان روش ارجح در مقایسه با SIMV, T-Piece توصیه می شود.

زمینه و هدف: یکی از وظایف پرستاران در امر مراقبت بیماران، تغییر وضعیت بیمار به طور مرتب می باشد. بیماران تحت تهویه مکانیکی به دلیل اتصال به انواع لوله ها و مسیرهای وریدی و شریانی معمولا در بخش های ویژه در وضعیت های خوابیده به پشت یا به پهلو قرار داده می شوند، از طرفی راحت بودن مراقبت پرستاری در وضعیت طاقباز ممکن است کارکنان پرستاری را به ثابت نگه داشتن بیماران برای مدت طولانی ترغیب نماید. بسیاری از مطالعات به تاثیر مثبت وضعیت دمر بر اکسیژناسیون و تهویه اشاره می نمایند، اگر چه پاره ای تحقیقات نیز از عدم تاثیر آن بر وضعیت اکسیژناسیون یاد می کنند. لذا مطالعه حاضر با هدف شناخت تاثیر وضعیت دمر بر اکسیژناسیون بیماران تحت تهویه مکانیکی صورت گرفته است.روش بررسی: این مطالعه از نوع نیمه تجربی می باشد. تعداد 36 بیمار مبتلا به نارسایی تنفسی حاد تحت تهویه مکانیکی بستری در بیمارستان شریعتی دانشگاه علوم پزشکی تهران در سال 1386 که شرایط ورود به مطالعه را داشتند، به عنوان نمونه انتخاب شدند. نمونه گیری به صورت آسان و در دسترس انجام گرفت. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه و برگه ثبت اطلاعات اکسیژناسیون بود. بیماران ابتدا به مدت 30 و 120دقیقه در وضعیت خوابیده به پشت قرار می گرفتند و از نظر گازهای خون شریانی بررسی می شدند. سپس به وضعیت دمر برگردانده می شدند و تغییرات گازهای خون شریانی در پایان 30 دقیقه و پایان 120 دقیقه در وضعیت دمر اندازه گیری می شد. اطلاعات پس از جمع آوری با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی (میانگین، انحراف معیار، آزمون تی زوج) و نیز نرم افزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته ها: نتایج پژوهش نشان داد که میان وضعیت دمر و میزان spo2 و sao2 در زمان های 30 و 120 دقیقه ارتباط معنادار آماری (P<0.001) وجود دارد.نتیجه گیری: اعمال وضعیت دمر به مدت 30 و 120 دقیقه تاثیر مثبت بر اکسیژناسیون دارد. لذا استفاده از این روش در مراقبت های پرستاری توصیه می شود.

هدف: مطالعه حاضر با هدف تعیین تاثیر طب فشاری بر اضطراب بیماران تحت تهویه مکانیکی انجام شد. زمینه. تهویه مکانیکی متداول ترین مداخله تکنولوژیک برای بیماران بستری در بخش مراقبت های ویژه است و درمان با آن، مجموعه ای از تنش های ناخوشایند روانی و جسمی را برای بیماران به همراه دارد. اضطراب یکی از رایج ترین واکنش های روانی در بیماران تحت تهویه مکانیکی است. طب فشاری، به عنوان یک رویکرد غیردارویی بدون عارضه ممکن است اضطراب این بیماران را کاهش دهد. روش کار: پژوهش حاضر یک کارآزمایی بالینی با بلوک های تصادفی بود که در آن، 164 بیمار تحت تهویه مکانیکی دارای ثبات همودینامیک، با سطح هوشیاری 9 و بالاتر در مقیاس گلاسگو و واجد شرایط ورود، بطور تصادفی در یکی از گروه های آزمون یا کنترل قرار گرفتند. گروه آزمون، طب فشاری را روزانه دو بار در دو روز متوالی به همراه مراقبت روتین بخش دریافت کرد، اما گروه کنترل، تنها دریافت کننده مراقبت روتین بخش بود. در هر جلسه، اضطراب بیماران، در سه مقطع زمانی قبل، بلافاصله و یک ساعت بعد از مداخله، با استفاده از ابزار سنجش اضطراب بر اساس چهره (FAS) اندازه گیری شد. داده ها توسط نرم افزار SPSS و با استفاده از آزمون های آماری تحلیل شدند.یافته ها: میزان اضطراب پایه در بیماران تحت تهویه مکانیکی بالا بود. در طول مطالعه، اضطراب گروه آزمون در مقایسه با گروه کنترل، از نظر آماری کاهش معنی داری داشت (p=0.032). در هر 4 جلسه، اضطراب آزمون و کنترل، بلافاصله بعد از مداخله در گروه آزمون، اختلاف آماری معنی دار داشت (p<0.0001). در گروه آزمون، تغییرات وابسته به زمان برای اضطراب، از لحاظ آماری، معنی دار بود (p<0.0001). و در مقایسه داخل گروهی، در هر 4 جلسه، اضطراب قبل و بلافاصله بعد از مداخله، اختلاف آماری معنی دار داشت (p<0.0001). تغییرات اضطراب، بین جلسات مختلف، اختلاف آماری معنی داری نداشت. نتیجه گیری: طب فشاری می تواند اضطراب بیماران تحت تهویه مکانیکی را به طور قابل توجهی کاهش دهد. بنابراین، پرستاران بخش مراقبت های ویژه می توانند با استفاده از این رویکرد غیر دارویی، اضطراب بیماران تحت تهویه مکانیکی را کاهش دهند.

سابقه و هدف: بیماران تحت تهویه مکانیکی به دلیل اضطراب، استرس و تحریکات لوله تراشه دچار بی قراری می شوند، که تهدیدی در روند انجام تهویه مکانیکی است و می تواند تنگی نفس، گیجی و ناتوانی ایجاد نماید. کنترل بی قراری با استفاده از داروها و محدودیت فیزیکی عوارض جانبی نامطلوبی به هم راه دارد، لذا این مطالعه با هدف تعیین تاثیر لمس بر بی قراری بیماران تحت تهویه مکانیکی صورت پذیرفت.مواد و روش ها: این پژوهش نیمه تجربی، در یکی از بخش های مراقبت های ویژه عمومی بیمارستانی در شهر تهران در سال 1390 انجام شد. ابزار گردآوری اطلاعات شامل پرسش نامه اطلاعات دموگرافیک، معیار اغمای گلاسکو (Glassco coma scale) و ابزار بی قراری - خواب آلودگی ریچموند (Richmond agitation - sedation scale) بود. 35 بیمار 30 تا 60 ساله هوشیار با مشکلات تنفسی حاد تحت تهویه مکانیکی مورد بررسی قرار گرفتند. ابتدا بی قراری آن ها ارزیابی می شد، سپس اعمال مداخله به صورت تصادفی، یک بار با ایستادن و لمس کردن مچ دست بیمار و بار دوم با ایستادن بدون لمس کردن مچ دست بیمار انجام می گردید.یافته ها: از 35 بیمار مورد بررسی 21 مورد (%60) مرد و 14 مورد (%40) زن بودند. کم ترین سن 35 سال و بالاترین سن 60 سال بود. اکثریت بیماران 50 سال یا بیش تر (%57.1)، 40 تا 49 سال (%17.2) و کم تر از 40 سال (%25.7) داشتند. در مداخله ایستادن بدون لمس کردن مچ دست بیمار، نمرات بی قراری قبل و بعد از مداخله تفاوت معنی دار نداشت (p= 0.592) در حالی که با مداخله ایستادن و لمس کردن مچ دست بیمار، این تفاوت معنی دار بود (p<0.001).نتیجه گیری: با توجه به نتایج این مطالعه، لمس بر بی قراری بیماران تحت تهویه مکانیکی موثر است، لذا پیشنهاد می شود به عنوان یکی از مداخلات غیردارویی و بدون عارضه و موثر در حیطه وظایف مستقل پرستاری به منظور کنترل بی قراری بیماران مورد استفاده قرار گیرد.

زمینه و هدف: ساکشن، اقدامی ضروری و رایج در بیماران متصل به دستگاه تهویه مکانیکی می باشد که به کمک آن ترشحات از دستگاه تنفسی خارج می شود. شایع ترین عارضه ساکشن، هیپوکسمی است که می تواند زمینه ساز اختلال ریتم قلب و مرگ گردد. هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی تاثیر ساکشن باز و بسته بر متغیرهای قلبی، عروقی و تهویه در بیماران تحت درمان با تهویه مکانیکی بوده است.مواد و روش ها: مطالعه حاضر از نوع توصیفی است که طی زمستان 1386 بر روی 30 بیمار بستری در بخش مراقبت ویژه بیمارستان شهید صدوقی یزد انجام شد. یک دقیقه قبل و بعد از ساکشن، اکسیژن 100% به بیمار تجویز شد، سپس بیماران به دو روش باز و بسته ساکشن شدند و متغیر های قلبی، عروقی، تهویه و گاز های خون شریانی اندازه گیری و ثبت گردیدند.یافته ها: فشار اکسیژن شریانی در دقیقه اول پس از ساکشن باز حدود 15% کاهش و فشار دی اکسیدکربن شریانی 4% افزایش یافته بود که این افزایش در دقیقه 5 پس از ساکشن به میزان اولیه برگشت. اما طی روش بسته، فشار اکسیژن شریانی یک دقیقه پس از ساکشن، 21% افزایش و فشار دی اکسیدکربن شریانی 3% کاهش داشت که این کاهش با روند صعودی تا 5 دقیقه پس از ساکشن ادامه پیدا کرد. فشار متوسط شریانی در طی روش بسته 3% افزایش در دقیقه اول و در روش باز 5% افزایش نشان داد اما در مورد نبض شریانی تغییر معنی داری گزارش نشد.نتیجه گیری: نتایج پژوهش حاضر حاکی از کاهش احتمال هیپوکسمی بیمار بدنبال استفاده از ساکشن به روش بسته در مقایسه با ساکشن باز می باشد که خود از عوارضی چون اختلالات ریتم قلبی و حتی مرگ پیشگیری خواهد نمود.